Ιχ μπιν έιν Μπερλίνερ, που είπε και ο Γιάννης ο Κέννεντυς..

Κατεβαίνεις από το αεροπλάνο και κοιτάς τριγύρω: ή που μπήκες στο χρονοντούλαπο και γύρισες 80 χρόνια πίσω, ή που αυτό το αεροδρόμιο είναι όντως εκτός εποχής. Περπατάς λίγα μέτρα μέχρι την είσοδο, δίπλα-δίπλα με τις βαλίτσες σου(!) που ανεβαίνουν έναν κυλιόμενο διάδρομο, μπαίνεις στο κτίριο, τσιμπάς τη βαλίτσα, σε 100 μέτρα βρίσκεις την έξοδο και είσαι στο κέντρο του Βερολίνου...!

(Αεροδρόμιο Τέμπελχοφ. Όχι αυτό που πάει η Ηζιτζετ. Αυτό είναι στου διαόλου τη μάνα.. )

Να 'μαστε πάλι στο Βερολίνο. Είναι ωραίο το συναίσθημα να φτάνεις σε μία πόλη και να θυμάσαι τους δρόμους, να περιμένεις να δεις το μπαράκι που τα έπινες την προηγούμενη φορά, να ξεπροβάλει στην επόμενη γωνία. Ειδικά αν έχεις αλτσχάιμερ, όπως ο υποφαινόμενος.. Κατά τα άλλα, η μέρα έχει μεγαλώσει πολύ στο Βερολίνο (φως μέχρι τις 8), η οσμή του φτωχο-bourgeois Βερολινέζου και της ντεκαντάνς πλανάται ακόμα στον αέρα (nothing like the 90s, βέβαια..), και η κλέιδα παραμένει ότι αυτή την πόλη ή την λατρεύεις ή την σιχαίνεσαι.

Πάω για βούρστ. Χαιρετώ..


Υ.Γ. Εκτενές ρεπορτάζ από Βρυξέλλες-Βερολίνο οσονούπω, άμα γυρίσουμε με το καλό στο Ελλάς...